Bardzo wiele kultur społecznych stworzyło własne historie dotyczące wszechświata oraz teorii jego powstania. Można je wszystkie odpowiednio skatalogować. Do pierwszej kategorii zaliczane są wszystkie mity, gdzie wszechświat wykluwa się niczym kurczak z jajka. Motywy te powtarzają się w między innymi poemacie Kalevala, w chińskiej historii o Pan Gu, a także w hinduskiej Brahmanda Purana. Do drugiej grupy zaliczane są historie, w których wszechświat jest autonomicznym tworem, samym bóstwem lub jego fragmentem bądź emanacją. Następna grupa zakłada, że wszechświat powstaje z efektu śmierci jakiegoś bóstwa. Inni jeszcze zakładają, że świat został specjalnie powołany do życia poprzez wielki akt kreacji. Do ostatniej grupy mitów można zaliczyć te, w których świat nie jest zaplanowanym dziełem bóstwa, nikt nad nim nie pracował, a jedynie stało się to z powodu biegu wydarzeń lub jest konsekwencją nieprzewidzianych zdarzeń dziejących się w bycie oraz nikt nigdy nie będzie miał nad nim choćby małej kontroli.